มีอยู่วันหนึ่ง ในขณะที่พี่หลินนั่งอยู่ที่โต๊ะำกำลังทำงาน ก็ได้เอ่ยปากถามผมว่า ว่างอยู่ใช่ไหมฝ
แล้วก็โยนใบปลิวมาให้สองใบ เกี่ยวกับอุปกรณ์เกี่ยวกับหมา

แล้วพี่หลินก็บอกผมว่า ไปสำรวจมาสิ ว่าตอนนี้อุปกรณ์ เกี่ยวกับหมา ตอนนี้ตลาดเป็นยังไงบ้าง
อะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นของเล่น หรือขนม อะไรก็ได้ ไปสำรวจมา แ่ล้วถามว่าที่บ้านผมเลี้ยงหมาหรือเปล่า
ซึ่งผมไม่เคยเลี้ยงเลย

พี่หลินให้ไปสำรวจละแวกใกล้เคียงตึกเนชั่น อย่างเซ็นทรัล บางนาก็ได้
แต่ผมเปิดเว็บไซต์ดู และได้โทรสัมภาษณ์แหล่งข่าวอย่างที่เห็นในเนื้อข่าว

สัมภาษณ์เจ้าของด็อกเก็ทโฮม กับด็อกดิดดัน ไม่กดดันเท่าไหร่ แต่สัมภาษณ์ MD ของบ.พรฤกษ์ นี่สิ
ผมประหม่าอีกแล้ว แต่เขาก็ให้ความร่วมมือในการสัมภาษณ์ดี ผมขอเขาสัมภาษณ์ 20 นาที
แต่เอาเข้าจริงๆ คุยกันเกือบชั่วโมง และเป็นอย่างนี้เป็นประจำ ในช่วงแรกๆ เวลาสัมภาษณ์ใครก็ตาม
มักจะคุยกันนานเสมอ อาจเป็นเพราะว่า ยังไม่รู้ประเด็น จับไม่ได้ เลยล่อถามเขาเสียทุกอย่าง เลยเสียเวลานาน

แ่ต่ช่วงหลัีงๆ ไม่ีค่อยเป็นแล้ว จะตั้งประเด็นในใจ แล้วถามโป้งๆ หากมีประเด็นใหม่ที่น่าสนใจเกิดขึ้น ก็ถามต่อ
แบบตรงจุด

ข่าวนี้พี่หน่องมาดูแล้วด่าหาว่าเขียนไม่ได้เรื่อง ก็เลยให้กลับไปนอนคิดว่าจะแก้ยังไง
พี่หน่องแก้ที่ลีด แล้วนำให้นิดหน่อย แต่ว่ากลับมาที่คอนโดเอฟเวอร์กรีน ก็ไม่ได้แก้อะไรเลย ฮ่าๆ
วันรุ่งขึ้นก็เลยไปทำต่อ แ้ล้วส่งให้พี่หลิน พี่หลินก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็แค่บอกให้ไปดูตอนที่เขารีไร้ท์เสร็จ
ให้ดูว่าเขาเขียนยังไง

Published on March 24, 2008 p.5A
The Nation